حسین ترحمی اردکانی مجله بین‌المللی روان‌شناسی، علوم تربیتی و علوم اجتماعی 1 2 (زمستان) 2026 04 28 Adapting Monitoring and Evaluation Systems in Education: A Comparative Study of Germany and Singapore تطبیق سیستم های نظارت و ارزیابی در آموزش و پرورش: مطالعه موردی آلمان و سنگاپور 73 88 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA نجمه دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی، گروه علوم تربیتی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران مژگان استادیار، گروه علوم تربیتی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران 2026 04 28 The present study aims to compare the educational monitoring and evaluation systems of Germany and Singapore. Although both countries have successful educational systems, they adopt significantly different approaches to school supervision and evaluation. Germany represents a decentralized approach based on school self evaluation combined with periodic inspections, while Singapore exemplifies a centralized model with an emphasis on standardized assessments and continuous supervision. The research method is qualitative comparative analysis based on George Bereday’s model (four stages of description, interpretation, juxtaposition, and comparison). Findings indicate that in Germany, educational supervision is mainly the responsibility of the federal states, and school evaluation focuses on internal processes, teaching quality, and teachers’ professional development. In contrast, in Singapore, the national assessment system (such as the PSLE) and regular inspections conducted by the Ministry of Education play a central role. Both countries emphasize the use of evaluation data for continuous educational improvement; however, Germany grants greater autonomy to schools, while Singapore favors stronger external control and accountability. The study concludes that neither model is superior on its own. Instead, a balanced combination of internal and external monitoring—aligned with the cultural context and political structure of each country—can be effective. Iran’s educational system can also take significant steps toward transparency, accountability, and improved educational quality by leveraging the strengths of both systems. پژوهش حاضر با هدف تطبیق سیستم‌های نظارت و ارزیابی آموزشی در دو کشور آلمان و سنگاپور انجام شده است. این دو کشور علیرغم داشتن نظام‌های آموزشی موفق، رویکردهای متفاوتی در زمینه نظارت و ارزیابی مدارس دارند. آلمان به‌عنوان نماینده رویکرد غیرمتمرکز و مبتنی بر خودارزیابی مدارس همراه با بازرسی‌های دوره‌ای، و سنگاپور به‌عنوان الگوی نظام متمرکز با تأکید بر ارزیابی‌های استاندارد و نظارت مستمر، انتخاب شده‌اند. روش پژوهش تطبیقی کیفی و مبتنی بر الگوی جورج بردی (چهار مرحله توصیف، تفسیر، همجواری و مقایسه) است. یافته‌ها نشان می‌دهد که در آلمان، نظارت بر آموزش عمدتاً بر عهده ایالت‌هاست و ارزیابی مدارس بیشتر بر فرآیندهای درونی، کیفیت تدریس و توسعه حرفه‌ای معلمان متمرکز است، درحالی‌که در سنگاپور، سیستم ارزیابی ملی (مانند آزمون PSLE) و بازرسی‌های منظم توسط وزارت آموزش نقش محوری دارد. هر دو کشور به استفاده از داده‌های ارزشیابی برای بهبود مستمر آموزشی تأکید دارند، اما آلمان به مدارس استقلال عمل بیشتری می‌دهد و سنگاپور کنترل و پاسخ‌گویی بیرونی را ترجیح می‌دهد. نتیجه‌گیری مقاله بیانگر آن است که هیچ یک از دو الگو به تنهایی برتر نیست، بلکه ترکیبی از نظارت درونی و بیرونی باتوجه به بافت فرهنگی و ساختار سیاسی هر کشور می‌تواند کارآمد باشد. نظام آموزشی ایران نیز می‌تواند با بهره‌گیری از نقاط قوت هر دو سیستم، گام‌های مؤثری در جهت شفافیت، پاسخ‌گویی و بهبود کیفیت آموزشی بردارد. /downloadfilepdf/119398