حسین ترحمی اردکانی مجله بین‌المللی روان‌شناسی، علوم تربیتی و علوم اجتماعی 2 1 (بهار) 2026 05 12 Parenting from a Schema Therapy Perspective and Its Social Consequences in Adolescence والدگری از منظر طرحواره‌درمانی و پیامدهای اجتماعی آن در نوجوانی 1 16 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA یاسمن کارشناسی ارشد روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ارسنجان 2026 05 12 Introduction: Parenting styles play a fundamental role in the formation of early maladaptive schemas, which are self defeating cognitive–emotional patterns rooted in childhood experiences and influencing individuals throughout their lives. The aim of this study was to examine the mechanisms through which parenting affects schemas and their social consequences during adolescence. Method: This study conducted as a systematic review based on the PRISMA 2020 guidelines. A systematic search performed in PubMed, Scopus, Web of Science, SID, and Magiran databases for articles published between 2017 and 2025. The keywords “schema therapy,” “parenting,” “adolescence,” and “social adjustment” were used. Ultimately, 49 articles met the inclusion criteria. Findings: The findings categorized into six tables including: (1) parenting styles and schemas, (2) mechanisms of intergenerational transmission, (3) schema based interventions, (4) social outcomes, (5) the moderating role of gender and culture, and (6) specific schemas and behavioral outcomes. Dysfunctional parenting was associated with schemas both directly (β = 0.27) and indirectly through avoidant coping styles and overcompensation (β = 0.21). Conclusion: Parent focused schema based interventions are effective in reducing adolescents’ schemas and improving their social adjustment. Attention to the mechanisms of intergenerational schema transmission is essential for designing preventive programs. مقدمه: سبک‌های والدگری نقش بنیادین در شکل‌گیری طرحواره‌های ناسازگار اولیه دارند که به‌عنوان الگوهای خودشکن شناختی-هیجانی، ریشه در تجارب دوران کودکی داشته و سراسر زندگی فرد را تحت تأثیر قرار می‌دهند. هدف این پژوهش بررسی مکانیسم‌های تأثیر والدگری بر طرحواره‌ها و پیامدهای اجتماعی آن در دوره نوجوانی است. روش: این پژوهش مروری نظامند بر اساس دستورالعمل PRISMA 2020 انجام شده است. جستجوی سیستماتیک در پایگاه‌های PubMed، Scopus، Web of Science، SID و Magiran برای مقالات منتشر شده بین سال‌های 2017 تا 2025 انجام گرفت. از کلیدواژه‌های "طرحواره درمانی"، "والدگری"، "نوجوانی" و "سازگاری اجتماعی" استفاده شد. در نهایت ۴۹ مقاله معیارهای ورود را داشتند. یافته‌ها: یافته‌ها در شش جدول شامل: ۱) سبک‌های والدگری و طرحواره‌ها، ۲) مکانیسم‌های انتقال بین‌نسلی، ۳) مداخلات مبتنی بر طرحواره، ۴) پیامدهای اجتماعی، ۵) نقش تعدیل‌گر جنسیت و فرهنگ، و ۶) طرحواره‌های خاص و پیامدهای رفتاری دسته‌بندی شدند. والدگری ناکارآمد به‌طور مستقیم (β=0.27) و غیرمستقیم از طریق سبک‌های مقابله‌ای اجتنابی و جبران افراطی (β=0.21) با طرحواره‌ها مرتبط است. نتیجه‌گیری: مداخلات مبتنی بر طرحواره والد-محور در کاهش طرحواره‌های نوجوانان و بهبود سازگاری اجتماعی آنان مؤثر است. توجه به مکانیسم‌های انتقال بین‌نسلی طرحواره‌ها برای طراحی برنامه‌های پیشگیرانه ضروری است. /downloadfilepdf/134717