حسین ترحمی اردکانی مجله بین‌المللی روان‌شناسی، علوم تربیتی و علوم اجتماعی 1 1 (پاییز) 2026 04 22 Entrepreneurial Schools: A Comparative Analysis of School Management with a Business Development Approach مدارس کار آفرین: تحلیل تطبیقی مدیریت مدارس با رویکرد توسعه کسب و کار 68 97 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA هانیه دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی، گروه علوم تربیتی،واحد مرودشت،دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران مژگان استادیار ، گروه علوم تربیتی،واحد مرودشت ،دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران 2026 04 22 Background & Objective: In the knowledge-based economy era, schools as socio-educational institutions cannot rely solely on their traditional functions. Rapid technological changes, labor market transformations, and the need to train an entrepreneurial workforce necessitate a fundamental revision of school management models. Entrepreneurial schools, as a new paradigm, emphasize the development of business skills, innovation culture, and socio-economic value creation. However, implementation models of entrepreneurial schools vary significantly across different educational systems, and the lack of a coherent comparative framework leaves managers confused in executive decision-making. This article aims to comparatively analyze the management of entrepreneurial schools in selected educational systems and provide an integrated framework for implementing the business development approach in schools. Methods: This qualitative research employs a comparative-analytical method. The research sample includes six leading countries in entrepreneurship education (Finland, Singapore, Australia, Canada, Germany, and South Korea) along with Iran as the main case study. Data were collected through reviewing upstream documents, national and international reports (OECD, UNESCO, WEF), and reputable scientific articles (2000-2025). The four-stage Bereday model (description, interpretation, juxtaposition, and comparison) used for comparative analysis. Findings: The findings reveal significant differences in six main dimensions of entrepreneurial school management: (1) school vision and mission, (2) organizational structure and governance, (3) curriculum and assessment, (4) principal's role and distribution of authority, (5) industry and community engagement, and (6) financial resource mobilization and revenue models. Leading countries have organized entrepreneurial schools based on managerial autonomy, public-private partnerships, and project-based learning, while in centralized systems, entrepreneurial schools are largely limited to special or pilot schools. Conclusion: The success of entrepreneurial schools requires a balance between school autonomy and systematic support from higher-level institutions, empowering principals as business facilitators, and creating sustainable networks with the private sector. The comparative framework presented can serve as a basis for designing localized entrepreneurial school models in different educational systems. زمینه و هدف: در عصر اقتصاد دانش‌بنیان، مدارس به عنوان نهادهای اجتماعی-آموزشی نمی‌توانند صرفاً بر کارکردهای سنتی خود متکی باشند. تحولات سریع فناورانه، تغییرات بازار کار و نیاز به تربیت نیروی انسانی کارآفرین، بازنگری اساسی در الگوهای مدیریت مدرسه را ضروری ساخته است. مدارس کارآفرین به عنوان پارادایمی نوین، بر توسعه مهارت‌های کسب‌وکاری، فرهنگ نوآوری و ایجاد ارزش اقتصادی-اجتماعی تأکید دارند. با این حال، الگوهای پیاده‌سازی مدارس کارآفرین در نظام‌های آموزشی مختلف، تنوع قابل توجهی دارد و فقدان یک چارچوب تطبیقی منسجم، مدیران را در تصمیم‌گیری‌های اجرایی با سردرگمی مواجه ساخته است. هدف این مقاله، تحلیل تطبیقی مدیریت مدارس کارآفرین در نظام‌های آموزشی منتخب و ارائه چارچوبی یکپارچه برای پیاده‌سازی رویکرد توسعه کسب‌وکار در مدارس است. روش بررسی: این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش تطبیقی-تحلیلی انجام شده است. نمونه پژوهش شامل شش کشور پیشرو در حوزه آموزش کارآفرینی (فنلاند، سنگاپور، استرالیا، کانادا، آلمان و کره جنوبی) به همراه ایران به عنوان مورد مطالعه اصلی است. داده‌ها از طریق بررسی اسناد بالادستی، گزارش‌های ملی و بین‌المللی (OECD، UNESCO، WEF) و مقالات علمی معتبر (۲۰۰۰-۲۰۲۵) جمع‌آوری شده است. برای تحلیل تطبیقی از الگوی چهارمرحله‌ای بردی (Bereday) شامل توصیف، تفسیر، همجواری و مقایسه استفاده شده است. یافته‌ها: یافته‌ها حاکی از تفاوت‌های معنادار در شش بعد اصلی مدیریت مدارس کارآفرین است: (۱) چشم‌انداز و مأموریت مدرسه، (۲) ساختار سازمانی و حاکمیت، (۳) برنامه درسی و ارزشیابی، (۴) نقش مدیر و توزیع اختیارات، (۵) ارتباط با صنعت و جامعه محلی، و (۶) تأمین منابع مالی و مدل درآمدزایی. کشورهای پیشرو، مدارس کارآفرین را بر اساس اصل استقلال مدیریتی، مشارکت‌های عمومی-خصوصی و یادگیری مبتنی بر پروژه سازماندهی کرده‌اند، در حالی که در نظام‌های متمرکز، مدارس کارآفرین عمدتاً به مدارس خاص یا نمونه محدود شده‌اند. نتیجه‌گیری: موفقیت مدارس کارآفرین مستلزم تعادل میان استقلال مدرسه و حمایت نظام‌مند از سوی نهادهای بالادستی، توانمندسازی مدیران در نقش تسهیل‌گر کسب‌وکار، و ایجاد شبکه‌های پایدار با بخش خصوصی است. چارچوب تطبیقی ارائه شده در این مقاله می‌تواند مبنایی برای طراحی مدل بومی مدارس کارآفرین در نظام‌های آموزشی مختلف قرار گیرد. /downloadfilepdf/78736