هوشمندسازی مدارس به عنوان یکی از مهم‌ترین تحولات نظام‌های آموزشی در دهه اخیر، با هدف بهره‌گیری از فناوری‌های نوین برای ارتقای کیفیت یادگیری و ایجاد محیط‌های یادگیری پویا و تعاملی صورت گرفته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر هوشمندسازی مدارس بر سبک‌های یادگیری دانش‌آموزان به روش مرور نظام‌مند انجام شده است. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که هوشمندسازی مدارس تأثیرات متفاوتی بر سبک‌های یادگیری دارد؛ به گونه‌ای که برخی پژوهش‌ها تفاوت معناداری را بین سبک‌های یادگیری دانش‌آموزان در مدارس هوشمند و سنتی گزارش نکرده‌اند ، در حالی که مطالعات دیگر نشان می‌دهند فناوری‌های نوین آموزشی می‌توانند به طور مؤثر با سبک‌های یادگیری بصری، فضایی و بین فردی هماهنگ شوند و تجربه یادگیری را برای این گروه از دانش‌آموزان بهبود بخشند . همچنین پژوهش‌های جدید نشان می‌دهند که محیط‌های یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی می‌توانند به طور معناداری بر بهزیستی ذهنی دانش‌آموزان تأثیر بگذارند و این تأثیر بسته به سبک یادگیری متفاوت است . بررسی‌های انجام شده نشان می‌دهد که مؤلفه‌های مختلف هوشمندسازی از جمله تجهیزات فناورانه، چیدمان فضایی و طراحی محیطی، به میزان متفاوتی بر تعامل و درگیری یادگیرندگان تأثیر می‌گذارند . در مجموع، یافته‌ها حاکی از آن است که هوشمندسازی به تنهایی نمی‌تواند سبک‌های یادگیری را تغییر دهد، بلکه نحوه استفاده از فناوری‌ها و طراحی آموزشی مبتنی بر شناخت سبک‌های یادگیری، عامل تعیین‌کننده در اثربخشی این رویکرد است.

هوشمندسازی مدارس سبک‌های یادگیری یادگیری مبتنی بر فناوری محیط‌های یادگیری هوشمند نظریه هوش‌های چندگانه