پژوهش حاضر با هدف تطبیق سیستم‌های نظارت و ارزیابی آموزشی در دو کشور آلمان و سنگاپور انجام شده است. این دو کشور علیرغم داشتن نظام‌های آموزشی موفق، رویکردهای متفاوتی در زمینه نظارت و ارزیابی مدارس دارند. آلمان به‌عنوان نماینده رویکرد غیرمتمرکز و مبتنی بر خودارزیابی مدارس همراه با بازرسی‌های دوره‌ای، و سنگاپور به‌عنوان الگوی نظام متمرکز با تأکید بر ارزیابی‌های استاندارد و نظارت مستمر، انتخاب شده‌اند. روش پژوهش تطبیقی کیفی و مبتنی بر الگوی جورج بردی (چهار مرحله توصیف، تفسیر، همجواری و مقایسه) است. یافته‌ها نشان می‌دهد که در آلمان، نظارت بر آموزش عمدتاً بر عهده ایالت‌هاست و ارزیابی مدارس بیشتر بر فرآیندهای درونی، کیفیت تدریس و توسعه حرفه‌ای معلمان متمرکز است، درحالی‌که در سنگاپور، سیستم ارزیابی ملی (مانند آزمون PSLE) و بازرسی‌های منظم توسط وزارت آموزش نقش محوری دارد. هر دو کشور به استفاده از داده‌های ارزشیابی برای بهبود مستمر آموزشی تأکید دارند، اما آلمان به مدارس استقلال عمل بیشتری می‌دهد و سنگاپور کنترل و پاسخ‌گویی بیرونی را ترجیح می‌دهد. نتیجه‌گیری مقاله بیانگر آن است که هیچ یک از دو الگو به تنهایی برتر نیست، بلکه ترکیبی از نظارت درونی و بیرونی باتوجه به بافت فرهنگی و ساختار سیاسی هر کشور می‌تواند کارآمد باشد. نظام آموزشی ایران نیز می‌تواند با بهره‌گیری از نقاط قوت هر دو سیستم، گام‌های مؤثری در جهت شفافیت، پاسخ‌گویی و بهبود کیفیت آموزشی بردارد.

نظارت آموزشی ارزیابی مدارس نظام آموزش تطبیقی آلمان سنگاپور