ظهور شبکه های اجتماعی به عنوان یکی از فراگیرترین پدیده های فناورانه قرن بیست و یکم، اکوسیستم روانی-اجتماعی دانشجویان را به شکلی بنیادین دگرگون ساخته است. در حالی که تا اکتبر ۲۰۲۴ بیش از ۵.۲۲ میلیارد نفر در سراسر جهان از شبکه های اجتماعی استفاده می کنند، شواهد فزاینده ای حاکی از آن است که استفاده افراطی یا نامتوازن از این پلتفرم ها با افزایش اضطراب، افسردگی، اختلالات خواب و کاهش بلوغ اجتماعی همراه است. پژوهش حاضر با رویکردی مروری-تحلیلی و با استناد به شواهد تجربی پنج سال اخیر (۲۰۲۰-۲۰۲۵)، به بررسی سه گانه ای میان سلامت روان، سواد رسانه ای و یادگیری ترکیبی در بستر شکاف دیجیتال می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که سواد رسانه ای به عنوان یک عامل حفاظتی کلیدی می تواند رابطه میان استفاده از شبکه های اجتماعی و آسیب های روانی را تعدیل کند؛ به گونه ای که افزایش مهارت های رسانه ای با بهبود سلامت روان جامعه همبستگی مثبت و معنادار دارد. همچنین، یادگیری ترکیبی به عنوان یک رویکرد آموزشی نوین، با تلفیق آموزش آنلاین و حضوری، می تواند به ارتقای سلامت ذهنی، انگیزش تحصیلی و درگیری تحصیلی دانشجویان کمک کند. با این حال، شکاف دیجیتال — شامل نابرابری در دسترسی به سخت افزار، اتصال اینترنت پایدار و سواد دیجیتال — به عنوان یک مانع ساختاری جدی، اثربخشی این راهکارها را به ویژه برای دانشجویان مناطق محروم محدود می سازد. پژوهش حاضر با ارائه مدلی مفهومی و جدول های تحلیلی، راهبردهایی برای سیاست گذاری آموزشی و سلامت روان ارائه می دهد.

سلامت روان شبکه های اجتماعی سواد رسانه ای یادگیری ترکیبی شکاف دیجیتال دانشجویان